සුදහ ගින්දර නිවා ගන්නට
දිවුල් රුක් මුල ඈදි ගත්තද
පෙරත් එක රජ කෙනෙක් පෙම් බැඳි
උදුම්බරා දේවිය නොවේ මම
දුලාවත් වී බැලුවත් වත පබාවත් දේවිය නොවේ
සාල වනයේ ගී ගැයූවද ගෝපිකාවන් හෝ නොවේ
මානවත් වූ මහා නිරිදුනි වහසි බස්
නො කියවා කට මැත
ගෙවී ගිය සලු පට අගේ මට වසා ගන්නට නග්න තුනු මැද
දහස් සසොබන අප්සරාවන් තවත් වී නම් අලක පුරවර
නොතින් මන දොළ පුරා ගන්නද
ගෙන ගියේ මා බිසෝ මගුලට
කිරීටෙන් නුඹ වසා සිටිනා ශ්වේත වූ නර කෙස් සියල්ලම
මුලින් උපුටා සිඳ දමන්නෙමි යනෙන දා මා පවුරු සිඳ බිඳ
මානවත් මහරාජයාණෙනි
සාප කරනෙමි මහා වන මැද
සොලොස් වස් වූ තඹර කැකුලක්
තලා හප කර බිම හෙලූවට