මා සිත් කවුලුව අතරින් හෙමිහිට
හිරිකඩ ඇදහැලුනේ
රැහැයි රෑන මැද පන්හිද එලියේ
ඈ සිටියා දුටුවේ
වැහිසැඩ අදුරුයි සිතුවිලි ගැබුරේ
දෑස වසා සිටියේ
ඈ මට කිසිදා නෑ කෙරුවේ පෙම්
මා සිත එය මැව්වේ
මනසට සියල්ල අද මුල්වී
මනසට අසුවී මා සිරවී
රිදි රිදී ගැලුවේ හිත පලාගෙන
ගිලිලා මිරිකිලා සිදලන ප්රේමේ දුක
ඔරුවක් පැද යන තොටියගේ බාධක
දැක දැක මනසින් පැදයයි මේ පෙම නුබ මම
තණ්හා රති හිතයට වටකර නුබ ගැන කියන
සිතුවිලි ගොඩක් මහා වැස්සක
බුදුන් දැකි මායා ලොව නුබ දැක මවනා මම
මිදෙන්න මට තව ගව්දුර සසරක් ඕනිද ඉන්න
හිතුවෙම මම දකින ඇහෙන සියල්ල
මනසේ මායාවට අසුවූ මුසාව..
ටික් ටික නැති වී යන්නේ
මගෙ මිනිත්තු
නුබ ඇත්තට එහි නැති
මේ මගෙ කතාව
මම නැවතුන සන්සුන්
උන ප්රේමයේ දොර වැසුනම
නුබ තව නැති සිතුවිලි මැද
ආදරයම මනසේ මායාව