මුලා වී මා මුවා වී දැන්
උනාවී රෑ කුදුලු පෙම්
සොයා වී මා නොමැති මං
අවදි රෑ හැර විමන්
පෑ වියෝගෙන් මා වී ශෝකෙන්
ඉන්නම් රෑ එපා වීලා..
පාවීලා.. තැවිලා…
ඇසේ දෝ මේ සොයුරේ මං
පෑරූ ලොවෙන් මිදුනා..
බිඳුනා.. සිත මා…
අද ලග මම පෝරකේ ලිපිය ලිය්ද්දි කදුළු වැගුරුනේ දෑස්න්
බාල කාලේ නුබෙ කෝලම මතක්වි බැලුවත් ඒත් තාමත් නුබ ඈතින්
මව් පියන් නැති කාලේදි උඹව හදා ගත්තේ මගේ දෑතින්
දරුණු වලකට වැටුනා මං උබ ලොකුවෙන්නත් කලින් මොලේ පෑදී yeah
මට ආරංචි වටින් කියන කුණු කතා මේ පිස්සොන්ගේ කටින්
අවුස්සන්නෑ මං ඉතින් කඩන්නෑ ඒ පොරොන්දු මගේම අතින්
මගේ හද ගිඩි ගිඩි ගැහෙන විට කන්නවත් නෑ මට පිරි
හදවත රිදි රිදි දැවෙන විට යන්නවත් නෑ මට විරි
පීදී එන කල මා නොහිඳ ළග මා ඇයි ද නොබලා
වීදිවල අද මා එලෙස තවමාත් ගැටෙමි ඇවිදා
මල්ලියේ කතාව මේකයි මතකත් නැතුව ඇති උබට පොඩි කාලෙදි
අපේ මව්පියන් නැති කලා වෙඩි තියා අතරමගදි මහ පාරේදි
මට පළිගන්න ඔනේ වෛරය ඇතිවෙලා හොදටම කාවැදි
මම එකා එකා නැති කලා පව් පින් නොබලා ඒ තේරෙන කාලෙදි
දකින්න ලේ මට ආසා හැම මිනිහම දණ ගැස්සුවා පාමුල මේ
අවසානේ මොහොතේ ඉතිරි වුනේ මහඋළු ගෙදරයි මං දැන් පාලුවේ
අමතක කරන් ආලාපේ නොගනින් හිත් පාරා මේ
උඹ උඩටම පලයන් මල්ලියේ ගැලවී මේ කලු මායාවෙන්
පෑ වියෝගෙන් මා වී ශෝකෙන්
ඉන්නම් රෑ එපා වීලා..
පාවීලා.. තැවිලා…
ඇසේ දෝ මේ සොයුරේ මං
පෑරූ ලොවෙන් මිදුනා..
බිඳුනා.. සිත මා…