මඩකලපු හිනාවක්
කඩින් කඩ මා දිහා බලයි
සෙල්මුවා රුවක් මෙන්
හිනාවෙන හැටි පවා අමතකව
වික්ෂිප්ත මෙ’කෙලවර මම යි
ජනෙල් වීදුරු යටින්
දියබරිත සීතලක්
සියොළඟ ම එති එතී වෙලෙයි
වන දුර්ග කළුවරේ මොනර ගී ගායනා ඇසෙයි
වියළි මඟ පස ලැහැබ
අත වැනූ වැහි ලකුණු ළඟයි
ඔබ යළිත් සිනා මුසු උණුහුමින් මා දල්වමින් නිවයි
එකෙනෙහි ම ඔබ යමක් අසයි
නුහුරු බසකින් යළිත්
යළි යළිත් ඔබ යමක් අසයි
මේඝ ගර්ජන හඬක්
අපි අතර හරි මැදින් දිවෙයි
දෙ කඩ වු මැදිරියක කෙලවරක් මා සමඟ
පොළෝ කුහරය තුලට ගිලෙයි
දහසකුත් වේදනා විලාපය අතරින්
වියෝවන මට ඔබව පෙනෙයි
ඔබ දැවෙයි
භූමිතෙල් සුවඳකින් වායුගෝලය පිරී
එකවර ම හුස්ම තද කරයි
ඔබ දැවී අළු වෙවී නිවෙයි
මම පොළෝ පතුලට ම ගිලෙයි