විතක් මී දෝතට පෙරාගෙන
මතක් සේ තුන් යම දරාගෙන
සඳක් මෙහි විත් නැවතුනෙද කෝමා
ඉතින් නුඹ සිප නොයින්නේ කෝමා
හිනාවක මගෙ නෙත් වෙලාගෙන
කතාවක මග පටලවාගෙන
දැහැන් බිඳ සිල් රකින්නද කෝමා
ඉතින් නුඹ සිප නොයින්නේ කෝමා
රැයෙන් රැය ගෙවි රැයක් අහිමිව
නුඹේ සුව රැදි යහන සිපගෙන
තවත් කල් මං දරන්නද කෝමා
ඉතින් නුඹ සිප නොයින්නේ කෝමා
දියක් සේ දියඹක සිහිල් පැන්
දොලක් සේ කතරක අමා රොන්
නිවන් පපුවක තිබුනේද කෝමා
ඉතින් නුඹ සිප නොයින්නේ කෝමා