සාරා සන්ක සරණා අනාන්තේ
පාට එව්වේ කවුදෝ දන්නෑ
මම ඔබ වාගේ වෙන්නෑ
සකුරා පින්න හලලා නිවෙන්නේ
පාට තරුවේ සේයා
නිර්වාණයේ මා හා ගැවසෙන්නෑ
සරා මා හා පාවේලා ආ..
හැගුම් මා හා…
මවා පා ..මා යාවේලා ආ..
කොහේදෝ පැටලි මේ නිම්නේ.. ඇයිඒ?
ගිහි මල් මාලිගේ සේනා නෑ වෙන්නේ..
ඇයි ඒ.මා නිවෙන්නේ…
සියුමැලි සරගි සකුරාවි සිනාසේ
සනාථනෙහි සුවෙහි සිටිනා සේ
සපුරා සොබාදම් සංසිද්ධි මනාසේ
සකල සඟන්ධි සුන් වේයි අසාරේ
සසරේහි සරන්නේ මිනිසුන් නොමින්නාසේ
සඳහර මනස රස සොයයි නිස්සාරේ
අස්ථීරයි සියල්ල සත්යයී විනාසේ
ඇස් මානේ දිස් වූවත් ඇයි නොඳකිනා සේ
මං සොයන්නේ නිශ්ශබ්දේ
මං සොයන්නේ නිර්වානේ
මං සොයන්නේ සත්ය සියල් සත නිසාවෙන්
මං සොයන් ගියත් සදාකල් සැනසී ඉන්න රහසේ
මං සොයන්නෑ තවත් එ
සුවවිය ස්වයංව නිර්මාණේ
කොහේදෝ පැටලි මේ නිම්නේ.. ඇයිඒ?…