වැහි නැතිදා ගිනියම්ලු
දිවාකරේ
මල් පරවී යනවාලු
ඉඩෝකරේ
දෙහදේ පෙම් පරවූණේ
මේ ගිනියමේ
සුහදේ තව ළං වෙමුද
මේ මීදුමේ
හිරු හැංඟුනාවේ
වළාවේ
නුබේ රුව නෑ කියා
මේ වාලුකාවේ
හඬාවි
වාලාකුල් ඈ නියා
පෙම් වර්ෂාවේ
තෙමාවී
නෙතේ කඳුලැලි පිහා
නොහඬන් ප්රියාවේ
ඉඩෝරේ
නිමාවීලා ගියා
නුබේ දෑතීන් මා
අල්ලන් මේ මල් යායේ
එන්නම් සැඳෑවේ
ශිතාංඟනාවේ
උණුහුම් වීමා
නුඹගේ තුරුලේ ආයේ
ඉන්නම් මේයාමේ
සංසුන් සුරාමේ
එදා මතක පාවා
සිනාසෙන්න මා හා
දෙහදේ
පෙම් පරවූණේ
මේ ගිනියමේ
සුහදේ
තව ළංවෙමුද
මේ මිදුමේ
හිරු හැංඟුනාවේ
වළාවේ
නුබේ රුව නෑ කියා
මේ වාලුකාවේ
හාඬාවි
වලාකුල් ඈ නියා
පෙම් වර්ෂාවේ
තෙමාවී
නෙතේ කඳුලැලි පිහා
නොහඬන් ප්රියාවේ
ඉඩෝරේ
නිමාවීලා ගියා
නොහඬන් ප්රියාවේ
ඉඩෝරේ
නිමාවීලා ගියා
මේ වාලුකාවේ
හඬාවී
වළාකුල් ඈ නියා
පෙම් වර්ෂාවේ
තෙමාවී
නෙතේ කඳුලැලි පිහා
නිල්මල් සිනාවී
බලාවී
නෙත්මානෙන් ඈ දිහා